Wybierasz się z bullowatym do Montrealu to warto przeczytać!!!!!!!!

Poniższe info otrzymałam od przeciwniczki i wojowniczki o zlikwidowanie BSL w Ontario:

I am going to provide you with a link that I hope will be helpful to you if moving to Quebec, please review the information carefully before making any decisions where to live there as there are places in Quebec that do have BSL. I am not sure if ALL Montreal has a ban in place at this time, but there are area that do not have BSL. So please do your homework.

http://www.pitstopmontreal.com/index.php?option=com_content&view=article&id=9&Itemid=49&lang=en

MONTRÉAL-EST : prohibited - Bull Terrier, Pitbull, Amstaff, Staffie or any crossbreeds of these

MONTRÉAL-NORD : No regulations

MONTRÉAL-OUEST : No regulations

There contact information is: 

information@pitstopmontreal.com Jeżeli wysyłacie psa za pomocą cargo bądź innej firmy transportującej psy, zapytajcie się ich, czy o takich regulacjach wiedzą, bo już się spotkałam z tym, że ich niewiedza doprowadziła do tego, że pies został odesłany, bądź uśpiony ....

 

 http://ciekawe.onet.pl/pies/amstaff-pies-morderca,3,5318132,artykul.html

Amstaff – pies morderca?

29 lis 12, 10:29 Rafał Karol Wójcicki / Onet 

Pamiętam jak kiedyś znajoma opowiadała mi historię, w którą ciężko było uwierzyć. Jej rodzice kupili psa tej rasy. Pewnego dnia uciekł z posesji i zaatakował krowę zagryzając ją na śmierć. Oczywiście po tym wydarzeniu za krowę trzeba było zapłacić, a psa na stałe uwiązać na łańcuchu.

Amerykański staffordshire terier

fot. Shutterstock

Teraz zastanawiając się nad historią amstafów (dokładnie amerykański staffordshire terier), można pomyśleć: to w końcu rasa morderców wywodzących się od angielskich psów szkolonych do walk z bykami i innymi psami. W Wielkiej Brytanii prawo na pewno reprezentuje takie myślenie, ponieważ zakazuje ich posiadania i wwożenia na teren kraju. We Francji w ramach pewnej kontroli, właściciele muszą zadeklarować ich posiadanie w merostwie miejsca zamieszkania. W polskich mediach co jakiś czas słyszy się o agresywności amstaffów i atakach na ludzi, ale rasa ta faktycznie nie znajduje się na oficjalnej krajowej liście psów agresywnych. Jak to z nimi jest, to kochane pieski czy urodzeni zabójcy?
Potomek zabójców
Istnieje kilka wersji historii pochodzenia amstaffów. Powód jest prosty. Hodowcy psów przeznaczonych do walk, strzegli "receptury" na odpowiednią krzyżówkę, dlatego nie do końca wiadomo, jak to przebiegało. Na pewno wiadomo, że walki psów związanych z tą rasą mają długą i bogatą tradycję. Wywodzą się z Anglii, gdzie w XIV wieku walki zostały oficjalnie uznane za "zabawę ludową". Psy walczyły ze zwierzętami dużo od siebie większymi, takimi jak byki i niedźwiedzie. Podobno zdarzały się też pojedynki z wilkami i lwami. Musiały więc to być psy silne, szybkie, wytrzymałe i sprytne. Ówcześni hodowcy do tych celów, z najlepszym skutkiem, krzyżowali prawdopodobnie buldogi z terierami.
Ale przecież nie jest to "angielski" tylko amerykański staffordshire terier. Jak udało mu się "przepłynąć" przez ocean? Oczywiście razem z angielskimi robotnikami, którzy w XIX wieku emigrowali do Stanów Zjednoczonych. Tam ich rola była początkowo typowo obronna. Pilnowały domów i farm odstraszając dzikie zwierzęta oraz tępiąc szkodniki. Kiedy w Anglii walki psów zostały już oficjalnie zakazane (w 1835 roku), w USA tradycja ta dopiero się rodziła. W Stanach Zjednoczonych zakazano ich na przełomie XIX i XX wieku (co nie znaczy, że ten proceder dalej nie miał miejsca). Po tym wydarzeniu grupa hodowców postanowiła odciąć się od krwawej tradycji. Dzięki temu w 1936 roku oficjalnie uznano rasę staffordshire terrier i zatwierdzono jej standard przez tamtejszy związek kynologiczny. W 1972 roku, dla jasności, do nazwy dodano słowo "amerykański".Psy, w których się zakochasz
"To najwspanialsze psy na świecie! To prawda, że potrafią być agresywne. Agresywne do innych zwierząt, do innych dużych samców, ale nie do człowieka. Rasa faktycznie była tworzona do walk z innymi psami. Psami, nie ludźmi! Człowiek był istotą nietykalną. Rozdzielał je podczas walk. Te osobniki, które okazywały agresję do ludzi, były usuwane z hodowli. Ale wiadomo, ludzie są różni, idiotów - którzy kupują takiego psa by sobie coś przedłużyć - nie brakuje" – opowiada Pan Sebastian ze Szczecina, wielki sympatyk tej rasy, który hodowlą amstaffów zajmuje się od 4 lat. Skąd zainteresowanie tymi psami? Zwyczajnie: "Byliśmy z żoną nad morzem u znajomych, którzy mieli sukę tej rasy. Mówili, ostrzegali, że jest raczej nie ufna, a ona przyszła do nas i położyła się przy naszych nogach". Od tamtej pory nie było mowy o posiadaniu innego psa.
Czy istnieją rasy agresywne?
W Polsce funkcjonuje wspomniany już wykaz psów agresywnych. Wiąże się to z tym, że prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa danej rasy uznawanej za agresywną wymaga specjalnego zezwolenia. Znajdują się na niej: amerykański pit bull terier, dog z Majorki, buldog amerykański, dog argentyński, pies kanaryjski, tosa inu, rottweiler, akbash dog, anatolian karabash, moskiewski stróżujący i owczarek kaukaski. Amstaffa na tej liście nie ma. Prawdopodobnie przez zamieszanie związane z nazewnictwem i organizacjami kynologicznymi. Lista i tak nie opiera się na żadnych badaniach naukowych i w zasadzie jest mocno arbitralna. Bo też żadnych badań dowodzących istnienia ras, które są z natury bardziej agresywne od innych, nie ma. Wręcz przeciwnie. Jedno z najobszerniejszych badań przeprowadzonych w Wyższej Szkole Weterynarii w Hanowerze, nie wykazało większych różnic pomiędzy poziomem agresji u psów tzw. bojowych i tych, które nie są do nich zaliczane.
Amstaffy do Polski sprowadzono na przełomie lat 80 i 90 ubiegłego wieku. Od tego czasu wśród hodowców wyrobiły sobie renomę rasy posłusznej i rodzinnej. "Te psy lubią dzieci. Dobrze się nimi socjalizują. Ale wiadomo, to jest duże zwierzę. Mój samiec jest mało delikatny. Nie to, że ugryzie, ale może nadepnąć, zrobić krzywdę niechcący. Z suką jest inaczej. Ona jest delikatniejsza". Pan Sebastian podkreśla, że są to psy, które nie atakują. Raczej bronią się w sytuacji zagrożenia. Nie rzucają się na mniejsze rasy. Lubią zabawę. "Ale to prawda, że ludzie się ich boją. Przyznaję, czasami ma to plusy. Kiedyś moja żona (a jest raczej niewielkiej postury) szła wieczorem z psem. Naprzeciwko niej była jakaś głośna banda. Kiedy zobaczyli psa, zeszli jej z drogi".
Dlaczego boimy się tych psów? Jeżeli słyszymy w mediach o wypadku związanym z atakiem agresywnego psa, to łatwo przyczepiamy całej rasie łatkę. Jednak w takich sytuacjach winę najczęściej ponosi człowiek – właściciel. Tak było na przykład nie tak dawno w Rudzie Śląskiej, gdzie spuszczony ze smyczy (bez kagańca) amstaff zaatakował i rozszarpał mniejszego psa na oczach dziewczynki, która nie była w stanie go obronić i sama została podrapana. "Nasze społeczeństwo jest ogólnie mało otwarte i ludzie wierzą we wszelkie stereotypy. Dwa lata temu przeprowadziliśmy się do centrum miasta. Budynek wielorodzinny. Sąsiedzi na początku bali się i mijali ze strachem. Po czasie zobaczyli, że mają do czynienia z normalnymi ludźmi. Dzisiaj potrafią podejść nawet z dziećmi i psa pogłaskać". Pan Sebastian poświęca swoim psom dużo czasu i uwagi. Sprawia mu to po prostu dużą przyjemność. Jeździ z nimi na wystawy po całej Europie. Na pytanie, czy są niebezpieczne, odpowiada, że w nieodpowiednich rękach wszystko może stać się groźne. "To są psy, które potrzebują dużo ruchu. Trzeba się świadomie decydować. Z każdego psa można zrobić idiotę, obojętnie czy to duży amstaff, czy mały york. Sądzić psa po wyglądzie, to tak jak oceniać dobrze zbudowanych ludzi chodzących na siłownię. Niektórzy chcą się zwyczajnie tam wyżyć i poćwiczyć".
Mody i pseudohodowle
"Nie ma nic gorszego niż moda na jakąś rasę. Na amstaffy największa była jakieś 10 lat temu, dlatego dużo psów trafiło potem do schronisk. Mody na dane rasy tworzą też tzw. pseudohodowle. Wie pan co to jest? To te rzekomo psy rasowe, ale bez rodowodów. Nie ma selekcji. Ktoś kupuje sukę i stara się z niej wycisnąć ile tylko się da, sprzedając szczeniaki po 200 złotych". Według Pana Sebastiana jest to zjawisko, które najbardziej dotyka prawdziwych entuzjastów i psuje rasę. W hodowlach istnieje obostrzenie, że w ciągu roku na jedną sukę może przypadać tylko jeden miot. Pseudohodowle to natomiast masowa wylęgarnia, w której psa wytwarza się hurtowo i najniższym kosztem. Suki często są niedożywione (ciąża to po prostu wielkie obciążenie dla organizmu zwierzęcia), nieleczone, kryte podczas każdej cieczki. Ktoś kto kupuje psa pod wpływem mody, łatwo jest w stanie go porzucić. Wystarczy kilka informacji w mediach na temat jakiegoś konkretnego ataku i rusza lawina psów trafiających do schronisk. Tam również stwarza to problem, bo zwykle amstaffy trzeba izolować od innych ras. Zdarza się, że nawet od siebie nawzajem. Przez największe schroniska w ciągu roku może przewinąć się nawet kilkadziesiąt takich zwierząt.

Autor: Rafał Karol Wójcicki Źródło: Onet

http://ciekawe.onet.pl/pies/on-cie-nie-zje-on-sie-smieje-pit-bull-fakty-i-mity,3,5529837,artykul.html

On cię nie zje, on się śmieje. Pit bull: fakty i mity

31 maja 13, 15:31 Marianna Wiosna / Onet 

Spacerującemu psu rasy pit bull, nawet w kagańcu i na smyczy, zazwyczaj towarzyszy paniczne odsuwanie się przechodniów, byle dalej od "psa mordercy". Na jego widok młode matki pośpiesznie porywają dzieci na ręce, a buńczuczni młodzieńcy wymieniają uwagi pełne znawstwa typu: "Taki to jak złapie, to od razu nogi nie masz".

fot. autor: J.P., na zdjęciu pit bull Pompon

Wiadomo, to "TA" rasa. Ludzie lubią się bać, szczególnie czegoś, co jest nieznane. Przeprowadziłam kilkadziesiąt wywiadów z właścicielami pit bulli. Ciągle słyszałam zdania: "Mam mojego psa już naście lat i nigdy nie słyszałam, żeby warknął na człowieka". Pewna kobieta zwierzyła mi się, że kiedy usłyszała od mężczyzny, który jej się bardzo podobał, że ma w domu pit bulla, ogarnęły ją wątpliwości czy powinna kontynuować tę znajomości. Teraz ten mężczyzna jest jej mężem, a ów pit bull jest największym przyjacielem rodziny i czułym towarzyszem zabaw ich małego syna. Właściciele, wiadomo – bywają bezkrytyczni jeśli chodzi o swoich czworonożnych pupilów – więc o rozmowę na temat "psa mordercy" poprosiłam Jacka, szkoleniowca i kynologa, pracującego z psami od 15 lat.
Czy pit bulle są niebezpiecznymi psami? Czy są to psy agresywne?

REKLAMA

Dzielenie ras na rasy agresywne i rasy łagodne jest już z założenia błędnym rozumowaniem, ponieważ agresja u psów zawsze z czegoś wynika. Mówiąc, że pies jest agresywny mam na myśli jego reakcje nieprawidłowe, które mogą mieć podłoże lękowe, neurologiczne lub wynikać z błędów szkoleniowych, natomiast czym innym jest charakter rasy wynikający z jej użytkowości. Pit bull jest krzyżówką określonych ras i z tego wynika jego charakter.
A jaki jest jego charakter?
Są to bardzo energiczne i dynamiczne psy, które potrzebują dużo ruchu, konsekwentnego prowadzenia, szczególnie w pierwszych latach dorastania i kształtowania się psychiki i osobowości. Nie różnią się tym od innych ras.
Pit bulle mają konkretną przeszłość – były hodowane do walki. Należy sobie zadać pytanie – do walki z kim?
Wiele ras psów hodowano do walki. W przeszłości pies, na potrzeby człowieka, musiał umieć walczyć z dzikim zwierzęciem, często większym od siebie, na śmierć i życie. Yorki odławiały szczury w chlewniach, psy pasterskie walczyły z niedźwiedziami i wilkami, a przodkowie pit bulla ujarzmiali byki.
Zacznijmy od tego, że psy zostały przez człowieka udomowione w konkretnym celu – mianowicie pracy dla niego – i owa użyteczność względem człowieka przez wieki determinowała cechy danej rasy oraz jej rozwój. Przodkiem pit bulla był najprawdopodobniej buldog, pies, który pomagał rzeźnikom w odłowieniu bydła. W średniowiecznej Europie bydło było wypasane w stanie półdzikim i pasący się byk raczej nie pozwolił człowiekowi się schwytać i grzecznie poprowadzić do rzeźni. Dwa czy trzy takie psy miały skoczyć na ważącego tonę byka i tak go złapać za łeb i za pysk, żeby go unieruchomić. Po to miały krótką szczękę i silny chwyt. Około roku 1204 niejaki Lord Stamford z Lincolnshire w Anglii, rozbawiony widokiem psów rzeźnika znęcających się nad bykiem, postanowił ustanowić coroczną tradycję dla takiej rozrywki, przeznaczając na ten cel teren swojej posiadłości. Jak widać – walki psów wynikają z psychiki człowieka, a nie z psychiki psa. Historia pit bulla jest dokładnie taką samą historią jak historia corridy czy walki kogutów na Dalekim Wschodzie. W Azji urządza się walki ryb, walczą ze sobą ludzie dla pieniędzy. Człowiek lubi obserwować walkę.Skąd pochodzi nazwa "pit bull"?
W roku 1835 parlament angielski uchwalił ustawę zakazującą walk zwierząt. Pomimo zakazu, proceder ten był jednak nadal kontynuowany, a spektakularne walki psa z bykiem przeniesiono do podziemia i zastąpiono "kameralnymi" walkami psów między sobą. Tradycyjnym określeniem areny, na której walczył pies z bykiem (a później pies z psem) było angielskie słowo "pit", "bull" znaczy byk.
W I wojnie światowej na plakatach propagandowych Stany Zjednoczone reprezentowały właśnie pit bulla – psa zrównoważonego, ale kiedy przychodzi czas na walkę – nieustępliwego i niepokonanego. Skąd pit bull w Ameryce?
Na przełomie XVIII i XIX wieku bezpośredni przodkowie pit bulla dotarli wraz z emigrantami do Stanów Zjednoczonych. Była to już mieszanka buldoga, czyli psa na byki, z terierem, psem myśliwsko-gospodarskim, psem nieustępliwym i bardzo odważnym. U teriera w drodze selekcji wyrugowano "gen strachu". Te psy rzucały się na dwa razy większe od siebie zwierzę, służąc człowiekowi do polowań na borsuki i dziki. Na kontynencie amerykańskim zaczyna się najbardziej mroczna część historii pit bulla. Psy określane mianem "bull and terrier" zaczęły być hodowane do walk psów. Po terierach dziedziczyły nieustępliwość i brak strachu, po buldogach niesłychanie mocne szczęki. Powstał pies o średniej budowie ciała, krępy i praktycznie nie do przewrócenia, zwinny i niesłychanie szybki. Gladiatorzy – tak na nie mówiono i faktycznie taki był ich los. Miały się bić między sobą i dawać tym uciechę gawiedzi.
Wielu właścicieli tych psów zarzeka się, że one nigdy nawet nie warknęły na człowieka, nie pokazały zębów, o ugryzieniu nawet nie ma mowy. A przecież są faktycznie "zabójczą bronią" jeśli chodzi o umiejętności walki.
Nieufności i agresja do ludzi w zamyśle hodowlanym nie były nigdy utrwalane w tej rasie. Pit bulle tych cech mieć nie mogły. Jako psy walczące, przechodziły z rąk do rąk, często zmieniając właścicieli, musiały też dawać się rozdzielać człowiekowi w czasie walki, więc nie mogły okazywać ludziom agresji. Miały mieć ukierunkowaną agresję wyłącznie na drugiego psa. Tak je wyhodowano.
Raz tę rasę określamy nazwą "pit bull", a raz "amstaff", a przecież to ten sam pies. Skąd dwie nazwy?
Na początku XX wieku pojawiła się tendencja stworzenia z pit bulla psa rodzinnego i odcięcia go od historii psów walczących i tutaj nastąpił rozłam – istnieli hodowcy, którzy chcieli pozostać wierni idei rasy hodowanej do walk psów, nadal hodując psa, którego określa się mianem pit bull, natomiast nazwa ukonstytuowana w latach 70. ubiegłego wieku czyli American Staffordshire Terrier – w skrócie amstaff – miała zerwać z ową smutną przeszłością rasy i stać się określeniem amerykańskiego psa rodzinnego, o co nie było trudno, ponieważ były to psy pozbawione terytorializmu i nieufności wobec człowieka.
Ale dlaczego właśnie z tego psa zrobiono psa mordercę, choć nigdy nie atakował ludzi?
Nie można powiedzieć "nigdy nie atakował ludzi" - nigdy nie był szkolony/przeznaczony do obrony. On nie ma w sobie utrwalonych cech nieufności do ludzi. Są psy, które były hodowane z założenia do pilnowania ludzi - np. taka jest historia fila brasileiro, który wyłapywał zbiegłych niewolników. Owczarek niemiecki pilnował więźniów w obozach. Pit bull natomiast nie był hodowany do polowania na ludzi ani do pilnowania dużych majątków, ani do obrony własności. Nie jest psem ani stróżującym, ani obronnym. Na pewno złą renomę zrobiły tej rasie media. Pit bulle zaczęły pojawiać się na teledyskach i w filmach – z ciętymi uszami, w towarzystwie gangsterów, w konkretnym entourage'u. Szczycono się ich siłą fizyczną i nieustępliwością, ale nie dodawano, że w zamyśle hodowlanym ta rasa nigdy nie była wykorzystywana przeciwko ludziom.
Często jest tak: chłopak kupuje sobie pit bulla, za jakiś czas się żeni, rodzi mu się dziecko i pit bull ląduje w azylu, bo jest "rasą niebezpieczną". Czy są to psy rodzinne? Czy mogą być przy małych dzieciach?
Ja bym zadał pytanie w drugą stronę: dlaczego nie? Rodzinność psa wynika w dużej mierze z jego wychowania oraz z tego w jakich warunkach był nabyty. Jeśli ktoś lubi taki, a nie inny sposób wypoczynku, spędzania czasu, taką sobie rasę dobiera. O tym czy pies jest rodzinny czy nie, tak naprawdę decyduje rodzina.
Jakie to są psy?
Bardzo komunikatywne, które potrzebują dużo czułości i kontaktu z człowiekiem, kochające sport. Z drugiej strony to psy, które z racji swego silnego charakteru potrzebują bardzo konsekwentnego prowadzenia. Muszą mieć określoną dawkę wysiłku w okresie dojrzewania i kształtowania się charakteru. Jeżeli twoim stylem życia jest aktywne spędzanie czasu wolnego, poza tym cieszy cię praca z psem, to są to psy, które nieprawdopodobnie umieją zrewanżować się za włożoną w nie pracę.
Czy amstaff może być psem dla każdego?
Na pewno nie. Tak jak nie można powiedzieć, że samochód, który ma 300 koni jest samochodem dla każdego. Jeżeli ktoś zdecyduje się na amstaffa, to musi spełnić pewne kryteria. To nie może być osoba, dla której 30-kilogramowy pies o bardzo silnej osobowości jest nie do okiełznania. Jeżeli trzeba go skontrować na smyczy, to trzeba dysponować odpowiednią ilością siły lub odpowiednią ilością doświadczenia szkoleniowego. Jest to również pies dostosowany do określonego rodzaju aktywności i potrzeb. Jeśli naszym jedynym sposobem spędzania wolnego czasu jest siedzenie w domu i czytanie książki lub oglądanie telewizora, to powinniśmy sobie kupić mopsa – psa do towarzystwa, który tak jak właściciel, nie będzie lubił za często ruszać się z kanapy. Amstaff takim psem nie jest.
Amstaff stawia wysokie wymagania fizyczne, przynajmniej na początku, w pierwszych latach. Można to potraktować jako formę sportu wysiłkowego, treningu. Jest to pies, którego bardzo ładnie można wkomponować w rodzaj kondycyjno-siłowego treningu i wtedy będzie on naprawdę wiernym i wspaniałym towarzyszem. Te psy uwielbiają biegać, aportować piłkę, są świetnymi pływakami. Taki paradoks – psy potrzebujące bliskości z człowiekiem i ciepła, wrażliwe i delikatne, a z drugiej strony psy potwornie silne, zdeterminowane, waleczne.
Plusem jest też niewątpliwie to, że jeśli właściciel wie, że będzie często wyjeżdżał, to z amstaffem nie ma problemu, żeby go na parę dni zostawić u kogoś odpowiedzialnego. To nie jest pies "jednego właściciela". Paradoksalnie, jest to jedna z najbardziej przyjaznych człowiekowi ras.

Breed Bans: Bad Idea

There are no bad dogs, just bad owners— Vote NO on Breed-Specific Legislation

 

Breed-specific legislation is a law or regulation directed toward specific breeds of dogs. No, your dog does not have to DO anything wrong—he just has to be alive and he will be put down because of his breed. Anyone who is for banning a specific dog breed truly does not understand our fellow canines. I am a true believer in the saying “there are no bad dogs, just bad owners.” Do you want living proof? Invest some time into watching Cesar Millan, the Dog Whisperer. The man can take the nastiest Chihuahua, Dachshund, German Shepherd, and yes, Pit Bull and in a day, and sometimes a matter of an hour or less, turn the dog around to where the dog's demeanor is totally different. It is as if you are suddenly dealing with a totally different dog. The dog did not change, the handler did. Cesar then teaches the owner the proper way to handle the dog. He does this with no hitting or yelling. He simply understands what a dog truly needs. People who own out-of-control dogs are not giving their dogs what they truly need, and are almost always treating their dogs like humans rather than canines. To ban a specific breed of dog because "some" owners do not fulfill a dog’s needs is insane. If breed-specific legislation ever becomes an issue in your area, be sure to vote NO.

Think these laws will not affect you because you do not own a dog on the list? Think again! Read:

Many areas of the world are turning toward banning certain breeds of dogs, rather than dealing with the owners themselves. If this turns up on the ballot in your area, be sure to Vote NO to Breed-Specific Legislation.

Written by Sharon Maguire © Dog Breed Info Center ® All Rights Reserved

http://www.dogbreedinfo.com/articles/breedbansbadidea.htm

http://natemat.pl/77171,amstaff-pit-bull-bulterier-to-psi-mordercy-pasjonaci-z-fundacji-ast-obalaja-ten-mit-ratuja-psy-i-podbijaja-internet

Amstaff, pit bull, bulterier to psi mordercy? Pasjonaci z Fundacji AST obalają mity, ratują psy i... podbijają internet

Przeciętny Polak widząc na ulicy amstaffa, czy bulteriera omija go szerokim łukiem. Bo jego właściciel to na pewno gangster, a na smyczy prowadzi urodzonego mordercę. Nic więc dziwnego, że są nad Wisłą schroniska, które zabijają psy tylko dlatego, że są duże i rasy uważanej za agresywną. Wszystkie mity na temat bullowatych od jakiegoś czasu obala Fundacja AST. Grupa przyjaciół czworonogów, która z pomagania zwierzętom robi modny styl życia i podbija sieć.

Suczka Beza jest najpopularniejszą podopieczną Fundacji AST. To także dzięki niej przyjaciele amstaffów i bulterierów podbijają internet. • Fot. ART DOG Aleksandra Sędek

Niedawno polscy posłowie stanowczo apelowali do instytucji europejskich i rządu w Bukareszcie, by ktoś wreszcie powstrzymał masowe uśmiercanie psów, do którego dochodzi w Rumunii. To świetna inicjatywa, ale większość z nich z pewnością nie wie, że także nad Wisłą w schroniskach usypia się często psy tylko dlatego, że... są duże. No i w telewizji mówią, że są agresywne. Taki los spotyka głównie amstaffy, pit bulle i bulterriery. Psy, które potrafią być naprawdę najlepszym przyjacielem, a od lat wszystkim wmawia się, że są urodzonymi mordercami.

Od jakiegoś czasu mają jednak wśród ludzi wspaniałych przyjaciół. To założyciele Fundacji AST z jej prezeską Katarzyną Kordowską na czele, z którą rozmawiamy o tym, jak z ratowania psów z rąk nieodpowiedzialnych właścicieli, pseudohodowców i schronisk, w których dobro zwierząt nie ma żadnego znaczenia udaje się stworzyć modny styl życia.

Jak to jest oswajać bestie? Większość ludzi w waszych podopiecznych widzi przecież potencjalnych morderców.

Katarzyna Kordowska: A to są najnormalniejsze psy na świecie. Trzeba tylko wiedzieć, do czego ten pies jest stworzony i od setek lat selekcjonowany. One od psów szkolonych do walk stały się dziś psami stricte rodzinnymi, choć wymagającymi dużej dawki aktywności. W Polsce stworzono wokół nich mit psów-morderców.

Wszyscy się boją, ale z drugiej strony często pod waszą opiekę trafiają psy, które okazały się niezbyt udanymi prezentami. Słodki szczeniaczek bardzo mocno wyrasta i trafia na ulicę.

To dotyczy właściwie każdej rasy, a nawet kundelków. Mamy wciąż takie społeczeństwo, dla którego pies jest niestety rzeczą. I to taką, której bardzo łatwo można się pozbyć.

Z ulicy trafia więc do schroniska, a w niektórych schroniskach na wejściu otrzymuje wyrok śmierci. Nie jest tajemnicą, że w schroniskach amstaffy, pit bulle, czy bullteriery to pierwsi kandydaci do usypiania.

W polskich schroniskach rzadko pracują ludzie, którzy mają wiedzę o kynologii, behawiorystce i szkoleniu psów. Zbyt dużo osób w schroniskach kieruje się więc tylko tym mitem psa-mordercy, który od lat kreują media. Z tego powodu są w naszym kraju takie schroniska dla psów, które usypiają bullowate tylko ze względu na ich przynależność do rasy. Niezależnie od wieku i zachowania trafiając do tych schronisk otrzymują wyrok śmierci.

"Kocham mojego bullowatego"

Właściciele "psich morderców" przełamują mity na temat swoich czworonożnych przyjaciół.

•Youtube.com/Olasek111

Polska to wciąż psi trzeci świat?

Na pewno Polska jest krajem trzeciego świata pod względem bezdomności zwierząt. Może nieco różnimy się od Rumunii, gdzie masowo usypia się bezpańskie psy, ale wbrew pozorom nie jest to wielka różnica. U nas porzucanie zwierząt jest na porządku dziennym. Jest źle w tej kwestii. I problemem jest nie tylko mentalność zwykłych ludzi, ale i naszych władz.

Osobny temat to pseudohodowle. Niby wszyscy się takich psów boją, ale wyniszczających zwierzęta hodowli nie brakuje.

Pseudohodowle to spory problem naszego kraju. Mamy nie do końca dobrze uregulowane przepisy w ustawie, dodatkowo ludzie często kierują się w wyborze psa "brakiem konieczności papierka" bo psa chcą po prostu kochać. A tymczasem w pseudohodowlach nie dba się o psy, bo są one rozmnażane dla zysku, a nie dla charakteru, zdrowia, eksterieru. Po stronie każdej fundacji jest edukowanie społeczeństwa co to jest pseudohodowla i dlaczego nie należy jej wspierać.

Wyciągacie od nich zwykle "wraki psów".

Gorsze jest to, że my te wraki wyciągamy częściej ze schronisk. Z pseudohodowli wyciągamy takie psy może raz, dwa razy na rok. Znacznie częściej odbieramy je tymczasem z rąk bezmyślnych właścicieli i własnie ze schronisk, gdzie nie mają odpowiedniej opieki. A bullowate to psy, które wbrew pozorom bardzo źle znoszą takie schroniskowe warunki.

Obrońcy psów uchodzą zwykle za szaleńców, którzy nie mają życia. Wy udowadniacie, że to może być fajny styl życia.

By my jesteśmy fajni (śmiech). A tak serio, to chyba nie jesteśmy żadnymi szaleńcami. Nie dajemy się opętać psiej manii niczym Violetta Villas. Obok tego wszystkiego prowadzimy zupełnie zwyczajne życie. Mieliśmy tylko to szczęście, że kilka lat temu połączyła nas pasja i chęć do bardzo konkretnego działania. Od początku jest nam też w Fundacji AST ze sobą po drodze. Wciąż potrafimy się dobrze dogadywać i tworzyć coś dobrego

To właśnie klucz do dobrej opieki nad psem? Zacząć od dogadywania się z innymi ludźmi?

Na pewno. I fakt, że najpierw sobie stawiamy bardzo wysoką poprzeczkę, a dopiero potem wszystkim tym, którzy chcą nam pomagać w adopcjach, schroniskom no i wreszcie samym psom.

Te kilka tysięcy fanów na Facebooku robi cokolwiek więcej niż klika "Lubię to" pod kolejnymi zdjęciami Bezy?

Wszyscy kochają Bezę. Nie wiedzą na przykład, jak chrapie (śmiech). A z fanami Fundacji AST jest tak, że połowa to ci, którzy doskonale rozróżniają nasze psy i
oferują swoją pomoc, gdy tylko trafia do nas potrzebujący pies. Natomiast druga połowa to pewnie ludzie, którzy kiedyś trafili na nas w sieci zupełnie przypadkowo. I oni dopiero się tego wszystkiego uczą. Bo chyba masz wrażenie, że czegoś na tym naszym Facebooku uczymy?

Robicie świetną robotę. Dlatego właśnie rozmawiamy.

Bo nam Facebook nie jest potrzebny, by zbierać tysiące lajków. Nas naprawdę nie kręci liczenie tego. Jednak tych lajków jest coraz więcej i na ostatnim spotkaniu w fundacji postanowiliśmy, że musimy dużo mocnej postawić na edukację. Bo wokół Fundacji AST nagle pojawiło się mnóstwo nowych osób, które po prostu by tego wszystkiego nie zrozumiały. My musimy im chociaż podstawową wiedzę podać na tej facebookowej tacy.

Skoro mowa o Bezie. To już psia celebrytka. Sesje jej i innych waszych psów z gwiazdami takimi, jak Kasia Bujakiewicz, Happysad, Marcin Różalski, czy Paulina Holtz pomogą wreszcie zmienić wizerunek amstafów, pit bulli i bullterierów?

Ta współpraca ze znanymi ludźmi jest dla nas czymś fantastycznym. A wszystko zaczęło się od... telefonu Kasi Bujakiewicz. Ona do nas zadzwoniła sama i nie wierzyliśmy, że z nią rozmawiamy. Kasia od pierwszych chwil weszła w tę naszą rodzinę. Potem dołączył do nas Marcin Różalski. I ze strony Różala to jest zupełnie inna pomoc. To jest niezależny typ. Jednak taki typ, którego nigdy o pomoc nie trzeba prosić, tylko okazuje się, że nagle on już coś dla Fundacji AST zrobił. Teraz dołączyła do nas też Paulina Holtz, z którą jesteśmy na starcie współpracy. Paulina to jeszcze inny typ człowieka. Taka super elegancka i miła dama.

Amstaffy to psy, które potrzebują nie tylko miłości, ale i poświęcenia im energii i czasu.•Fot. Fundacji AST / Katarzyna Kordowska

Mówimy o miłych, eleganckich ludziach, a tymczasem amstaffy uchodzą zwykle za psy dla dresiarzy.

Bo to są psy aktywne, sportowe. I my to też często podkreślamy. Gdy do fundacji dzwoni ktoś w sprawie adopcji naszego bullowatego, pytamy o wiedzę na temat tych ras. I pierwszą odpowiedzią powinno być stwierdzenie, że to psy wymagające ruchu. No i nie ma co ukrywać, że kiedyś były głównie w posiadaniu dresiarzy. Dziś nie oddajemy jednak psów już tylko w ręce tych, których można nazwać dresiarzami, ale też ich nie skreślamy. Oddajemy te psy do adopcji po prostu najnormalniejszym ludziom na świecie. Takim, którzy biegają, jeżdżą na rowerze, chodzą po górach i zabierają swoje psy na wakacje zagranicę.

Nie boicie się stworzenia mody na bullowate, która sprawi, że do schronisk rzucą się nagle tacy ludzie, którzy są gotowi uśpić albo oddać do schroniska poprzedniego psa, by mieć takiego modnego, fajnego?

Dlatego tak mocno stawimy teraz na edukację. No i by dostać od nas psa, trzeba się mocno napracować. O Fundacji AST krążą więc już legendy. Mówią, że adoptować od nas psa to naprawdę wyczyn. I to prawda. Bo ludzie muszą wiedzieć, że AST-y to nie psy dla każdego. Oprócz tego, że w życiu pojawia się świetny, zabawny kompan, będzie z nim także mnóstwo ciężkiej pracy. Począwszy od długich spacerów po szkolenie, na które z takim psem każdy po prostu musi trafić.

Dlaczego warto się tak poświęcać?

Po to, by mieć najlepszego przyjaciela na świecie.

Edukacja jest bardzo ważna żeby wychować dobrze psa, który będzie później tolerował inne zwierzęta oraz będzie łagodny przy dzieciach ....

http://fakty.interia.pl/tylko-u-nas/news-tragedia-w-walii-pies-zagryzl-6-dniowe-dziecko,nId,1109093

• Tragedia w Walii. Pies zagryzł 6-dniowe dziecko

Rodzice Elizy-Mae Mullane, która żyła zaledwie przez 6 dni, przeżyli dramat. Ich pies rasy alaskan malamut rzucił się na dziewczynkę i dotkliwie ją pogryzł. Mimo szybkiej akcji pogotowia lotniczego maleństwo zmarło po przewiezieniu do szpitala w Cardiff - o sprawie informuje walesonline.co.uk.

Sharon John i Patrick Mullane powiedzieli w rozmowie z portalem, że pomimo, iż dziewczynka tak krótko była częścią ich rodziny, to na zawsze pozostanie w ich sercach i myślach. - Ona wniosła radość do naszej rodziny, jej utrata jest ogromną tragedią. Nie ma słów, w których dałoby się wyrazić to, co czujemy w tej chwili - mówi małżeństwo.
Policja nadal bada sprawę, funkcjonariusze czekają jeszcze na wyniki sekcji zwłok niemowlęcia. Według informacji walesonline.co.uk pies nie zostanie uśpiony, dopóki nie uda się wyjaśnić wszystkich okoliczności zdarzenia.

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/tylko-u-nas/news-tragedia-w-walii-pies-zagryzl-6-dniowe-dziecko,nId,1109093?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Rodzice Elizy-Mae Mullane, która żyła zaledwie przez 6 dni, przeżyli dramat. Ich pies rasy alaskan malamut rzucił się na dziewczynkę i dotkliwie ją pogryzł. Mimo szybkiej akcji pogotowia lotniczego maleństwo zmarło po przewiezieniu do szpitala w Cardiff - o sprawie informuje walesonline.co.uk.

Sharon John i Patrick Mullane powiedzieli w rozmowie z portalem, że pomimo, iż dziewczynka tak krótko była częścią ich rodziny, to na zawsze pozostanie w ich sercach i myślach. - Ona wniosła radość do naszej rodziny, jej utrata jest ogromną tragedią. Nie ma słów, w których dałoby się wyrazić to, co czujemy w tej chwili - mówi małżeństwo.
Policja nadal bada sprawę, funkcjonariusze czekają jeszcze na wyniki sekcji zwłok niemowlęcia. Według informacji walesonline.co.uk pies nie zostanie uśpiony, dopóki nie uda się wyjaśnić wszystkich okoliczności zdarzenia.

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/tylko-u-nas/news-tragedia-w-walii-pies-zagryzl-6-dniowe-dziecko,nId,1109093?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

http://fundacja-ast.pl/pl/fundacja/wydarzenia/618-1procent2014

Jaki jest pożytek z PIT-a? Taki, że możesz oddać swój 1% na pita, amstaffa lub staffika. Każdego roku wypełniasz i wysyłasz swój PIT. Zwykle to tylko kolejny obowiązek, o którym nie można zapomnieć. W tym roku, przy okazji rozliczania się z fiskusem, możesz poczuć się jak prawdziwy Superbohater. Nie musisz zastanawiać się nad kostiumem ani szyć odlotowej peleryny. Wystarczy wspomóc Fundację AST, przekazując 1% podatku na rzecz naszych podopiecznych. To właśnie dzięki Tobie i Twojej decyzji, będziemy mogli pomagać, leczyć i znajdować nowe domy kolejnym psom. Pomóż PITbullom i innym TTB - zmień swój zwykły formularz PIT w Certyfikat Herosa Bullowatych! Jak przekazać 1% na Fundacje AST? Fundacja AST (która nie ma statusu OPP), ma możliwość zbierania 1% podatku PIT przez Fundację Koci Świat. Numer KRS: 0000208157 Cel szczegółowy 1%:  AMSTAFFY Aby Wasz 1% zasilił psy pod opieką Fundacji AST, koniecznie musicie dopisać słowo AMSTAFFY w rubryce "Cel szczegółowy". W zeszłym roku, dzięki Waszej pomocy, udało nam się zebrać 39 820,00 pln. Bardzo za to dziękujemy! Mamy nadzieję, że i teraz zechcecie nas wspomóc w naszej działalności. Pamiętając podczas rozliczeń o naszej fundacji, dajecie nam siłę i realne możliwości do dalszych działań. To dzięki Waszej pomocy jesteśmy w stanie opłacać koszty operacji, leków, karmy czy psich hotelów dla naszych podopiecznych. To Wasza pomoc sprawia, że fundacyjne psiaki zaczynają nowe lepsze życie. Dlatego zachęcamy – zostań bohaterem już dziś! Ratuj bullowate razem z nami.

http://m.nydailynews.com/1.1480659

Pit bull saves woman's son just days after she rescued dog from scheduled death

Fox9

Rescued pit bull rescues 4-year-old — less than a week after woman saves dog from death.

A Minneapolis woman saved a pit bull mere hours before his scheduled death and the canine quickly returned the favor by saving her son's life less than a week later.
Christi Smith only planned to keep Tater Tot until she could find a home for him but the perceptive pooch became a permanent part of the family when he alone realized that Smith's 4-year-old boy Peyton Anderson was not well, reported Fox affiliate KMSP.
RELATED: 'DALMATIAN MAN' WANTS TO RESCUE CHILE'S DOGS
"He kept on whining and barking and running between the two of us," Smith told the station. "I checked on him, and he was barely breathing."

Fox9

Tater Tot sensed that 4-year-old Peyton Anderson was not well, and “kept on whining and barking" until the boy’s mom noticed something was wrong.

Smith rushed Peyton to the emergency room where doctors reportedly found out the boy had dangerously low blood sugar.
PHOTOS: BEAUTIFUL BULLDOG CONTEST IN IOWA
"He just seemed kind of weird," said Smith. "He wasn't really coherent — deliriously tired."
Isis Sanchez or the Blue Pearl Veterinary Clinic explained that canines' exceptional sense of smell, which can be trained for bomb and drug detection, likely helped Tater Tot sniff out ketones, a compound that is often created when blood sugar is low.

Fox9

Tater Tot and Peyton Anderson play together after dog saves the young boy’s life.

RELATED: 55% OF CATS AND DOGS IN THE U.S. ARE OVERWEIGHT: SURVEY
"When you go into ketosis, an acid state in the body, your body doesn't have sufficient sugar," Sanchez said. "His blood sugar was dangerously low and he was almost comatose (according to his mother)."
She said that even humans can sometimes smell ketones on someone's breath, so for Tater Tot — if this was in fact what he sensed — it must have been particularly pronounced.
Minneapolis Animal Care and Control said that Tater Tot was adopted from Ruff Start Rescue.